Επήα σον πνευματικόν

Επήα σον πνευματικόν,
είπα την αμαρτία μ’
Ατός εξέγκεν το μαχ̌αίρ’
κι εντώκεν σην καρδία μ’

Αρ’ αχά ξαν, αρ’ αχά ξαν
και τα πετεινάρι͜α εκούξαν
Κι ατά τα σ̌κυλοκούταβα
απ’ οπίσ’ ι-μ’ ερρούξαν

Ποπάδες και πνευματικοί
όλ’ έχ’ν’ ατο γραμμένον
Την έμορφον που πάει φιλεί
πάντα συγχωρεμένον

Αρ’ αχά ξαν, αρ’ αχά ξαν
και τα πετεινάρι͜α εκούξαν
Κι ατά τα σ̌κυλοκούταβα
απ’ οπίσ’ ι-μ’ ερρούξαν

Επήα εξαγουρεύκουμαι
ντ’ εποίκα τ’ αμαρτίας
Είπε με «άλλο μ’ ευτάς ατα,
θα κόφτω εγώ τ’ ωτία σ’»

Αρ’ αχά ξαν, αρ’ αχά ξαν
και τα πετεινάρι͜α εκούξαν
Κι ατά τα σ̌κυλοκούταβα
απ’ οπίσ’ ι-μ’ ερρούξαν

Εξέρετεν ντο είπε με
είνας Αρμέντς ποπάς -ι;
«Έμορφον εύρες, φίλ’ α̤το,
το κρίμαν μ’ ερωτάς -ι»

Αρ’ αχά ξαν, αρ’ αχά ξαν
και τα πετεινάρι͜α εκούξαν
Κι ατά τα σ̌κυλοκούταβα
απ’ οπίσ’ ι-μ’ ερρούξαν