Νε ολαΐμ¹

Νε ολαΐμ, νε ολαΐμ
με τ’ αούτο το χάλι μ’;
Ντ’ έθελ’να κι εγυναίκ’σα;
έδεσα το κιφάλι μ’
Νε ολαΐμ, νε ολαΐμ;

Και απάν’ καικά σ’ όλια
έχασα τ’ εχτιπάρι μ’
Νέ οπίσ’ και νέ έμπρου,
τσάκωμαν το κιφάλι μ’
Νε ολαΐμ, νε ολαΐμ;

Αΐκος -βάι εμέναν!-
και σο κλαδίν κοχράκα
Από Θεού το θάμαν
να ευρήκω την άκραν
Νε ολαΐμ, νε ολαΐμ;