Διπάτ’

Ατά τ’ ομμάτι͜α σ’ τ’ έμορφα,
τ’ οφρύδι͜α σ’ τα συρμένα
Εσέναν δείκ’νε -ν- έμορφον
και βρουλίζ’νε εμέναν

Ατά τ’ ομμάτι͜α σ’ που ελέπ’
πώς να μη παλαλούται;
Πώς να μη ρούζ’ σα κρεβάτι͜α
κι άλλο να μη λαρούται;

Τ’ ομμάτι͜α σ’ είν’ ολόμαυρα,
μαύρα είν’ τα μαλλία σ’
Ο πρόσωπο σ’ παρθενικόν
άμον τη Παναΐας

Έλα, πουλόπο μ’, μετ’ εμέν,
μετ’ εμέν έλα -ν- έλα
Σα μὲσα σ’ να τυλίουμαι,
τέρ’ με, ψ̌ήκα μ’, και γέλα