Τ’ ορφανέσσας το νυφέπαρμαν

Διήμερα, τριήμερα,
τη νύφεν παραστέκ’νε [νε]
Φορίζ’ν ατεν, στολίζ’ν ατεν
κι ατέν ’κι στεφανών’νε

Στείλ’νε σον Άδην είδησην,
τον κύρ’ν ατ’ς περιμέν’νε [νε]
κι ο κύρ’ς ατ’ς πήρεν είδησην
κι ελάλεσεν τον Χάρον [νε]

-Έλα, Χάρε, ας παλεύουμε
σο χάλκινον τ’ αλώνι σ’ [νε]
κι αν έν’ και ντο νικώ σε εγώ,
Χάρε, νασάν εμέναν! [νε]
’α πάω κι εγώ σην χαράν
όθεν εμέν περμέν’νε [νε]
Θα πάω ελέπω την κουτσ̌ή μ’
πώς παίρ’ν ατεν και πάγ’νε [νε]
Κι αν έν’ και ντο νικάς με εσύ,
Χάρε, ν’ αϊλί εμέναν [νε]

Επάλεψαν, επάλεψαν
κι ο Χάρον ’κ’ ενικέθεν [νε]
Ακούσατε ντο εμήνυσεν
ο κύρ’ς ατ’ς ας σον Άδην [νε]
-Ας τρώνε, πίν’νε οι φίλοι μου
και παραστέκ’ν την κόρη μ’ [νε]