Είνας μανίτσα

Είνας μανίτσαν έστεκεν
απέσ’ ση μέσ’ τη στράταν
Τριάντα χρόνια ολόκληρα
σον ίδιον τόπον πάντα

Δεβάζ’ το γράμμαν κι όλον κλαίει,
ποτίζ’ α̤το με δάκρυ͜α
Πόσ’ άλλο να παρακαλεί
για να κοντύν’¹ τα μάκρι͜α;

Ζατί, κοντέσσα εγέρασεν,
επέμ’νεν έναν τσίρταν
Μα τα θολά τ’ ομματόπα τ’ς
χωρίς τη στράταν ’κ’ ’ίν’νταν

«Θεέ μ’, ’κι ακούς με ή ’κ’ ελέπ’ς
τ’ άσπρα τα μαλλία μ’;
Φέρεν τ’ αρνόπο μ’, ’κι θ’ αντέχ̌’
χρόνι͜α άλλα η καρδία μ’»