Κόκκινον τριαντάφυλλον/Έλα, κορτσόπον/Εμέν κι εσέν

Κόκκινον τριαντάφυλλον
[τρυγόνι μ’, τρυγονίτσα μ’/
Τσ̌οφούλι μ’, Τσ̌οφουλίτσα μ’]
κρατείς, πουλί μ’, σο χ̌έρι σ’
[γιαρ x3, αμάν / όι x3, αμάν]
Και λες, τίναν θα δί’ς ατο,
[τρυγόνι μ’, τρυγονίτσα μ’/
Τσ̌οφούλι μ’, Τσ̌οφουλίτσα μ’]
να ’ίνεται το ταίρι σ’
[γιαρ x3, αμάν / όι x3, αμάν]

Κι εγώ ο μαύρον ένουμ’νε
[τρυγόνι μ’, τρυγονίτσα μ’/
Τσ̌οφούλι μ’, Τσ̌οφουλίτσα μ’]
τ’ εσόν σερίν ατώρα
[γιαρ x3, αμάν / όι x3, αμάν]
Και λάσκουμαι -ν- ολόερα
[τρυγόνι μ’, τρυγονίτσα μ’/
Τσ̌οφούλι μ’, Τσ̌οφουλίτσα μ’]
κι όλον τερώ την ώραν
[γιαρ x3, αμάν / όι x3, αμάν]

♫

Έλα, το πουλόπο μ’, έλα,
τέρε με και χαμογέλα
Τέρ’ τ’ ομμάτι͜α μ’ πως δα̤κρύζ’νε
εσέν όντες αντικρίζ’νε

Έλα, έμορφον κορτσόπον,
ρούξον απέσ’ σ’ εγκαλιόπο μ’
Φίλ’ με μίαν κι αλλομίαν,
έχω σε αδυναμίαν

♫

Μαύρα τ’ ομμάτι͜α σ’ έμορφα
άμον ελαίας μαύρα
Εμέν όντες τερούνε με
γιατί δα̤κρούνε πάντα;

Εμέν, εμέν,
Εμέν κι εσέν, πουλόπο μ’,
’πολέμεσανε με την ψ̌ην
να βάλ’νε σο ταφόπον

Τ’ ομματόπα σ’ όντες τερώ
οι ουρανοί ανοίγ̆’νε
Τσ̌ιτσ̌άκια εβγαίν’νε ολόερα
και -ν- όλια εμορφύν’νε

Εμέν, εμέν,
Εμέν κι εσέν, πουλόπο μ’,
’πολέμεσανε με την ψ̌ην
να βάλ’νε σο ταφόπον