Έλα, πουλί μ’, ας σα μακρά

Έλα, πουλί μ’, ας σα μακρά,
έλα ας σην ξενιτείαν
Έλα, περ’μέν’ -τ- σε έναν ψ̌ην, [γιαβρόπο μου]
πονεμένον [ξαν] καρδίαν

♫

Αρνί μ’, τα κάλλια σ’ που ελέπ’
πώς να μη παλαλούται;
Πώς να μη ρούζ’ σα κρεβάτι͜α
κι άλλο να μη λαρούται;

Τ’ ομμάτι͜α μ’ εροθύμεσαν
τα έμορφα τα κάλλια σ’
Μίαν, πουλί μ’, να έρχουσ’νε
κι ερούζ’να σην εγκάλια σ’