Εδέβαν τα Χριστούγεννα

Εδέβαν τα Χριστούγεννα,
έρθανε και τα Φώτα
Άνοιξον το καρδόπο σου,
του παραδείσ’ την πόρταν

Κορτσόπον ανημέρωτον,
σ’ εμέν ημερωμένον
Σον κόσμον φαίνεσ’ άσ̌κεμον,
σ’ εμέναν φωταγμένον

Να λελεύω τον πρόσωπο σ’,
τα μαύρα τα μαλλία σ’
Εμέναν επαλάλωσεν
τ’ έμορφον η καρδία σ’

Αφού εμέν ’κ’ εγάπανες,
αφού εμέν ’κ’ εθέλ’νες
Για πέ’ με, νε μικρόν αρνί μ’,
μετ’ εμέν πώς επέμ’νες;