Καρδι͜ά μ’, ντό έ͜εις και καίεσαι

Καρδι͜ά μ’, ντό έ͜εις και καίεσαι
και -ν- αποπέσ’ πιάνει;
Γιαβάς̌-γιαβάσ̌ι͜α καίεσαι
κι απ’ έξ’ βρούλαν ’κ’ εβγάνεις

Τ’ εμόν η καρδι͜ά, μανίτσα μ’,
πάντα έν’ κλαινισμένον
Να ’πόρ’νεν και να έτονε
μίαν πα χαρεμένον

Τ’ εμόν η καρδι͜ά, καρδι͜ά έν’,
αρνί μ’, τ’ εσόν ελλάεν
Σ’ εμάς τοι δύ’ς ανάμεσα
κάποιος εταράεν

Εμέν κι εσέν που θα χωρίζ’
ακόμαν ’κ’ εγεννέθεν
Ους να εποίκα σε τ’ εμόν
το ψ̌όπο μ’ ετελέθεν