Χάμαι ας ση σεβντά σ’

Χάμαι ας ση σεβντά σ’,
έπαρ’ με όθεν πας 
Σο γιάνι σ’ που μέν’
σ’ άψιμον εμπαίν’

Η σεβντά σ’, πουλί μ’,
’κ’ εχωρεί σην ψ̌η μ’
παίρ’ το νου μ’ θολών’
κι έρ’ται κάφτ’ το κορμί μ’

Τάμαν και ευχ̌ή μ’,
δεύτερον ση γην
μετ’ εσέν να ζω
και χορτάζ’ η ψ̌η μ’ 

Η σεβντά σ’, πουλί μ’,
’κ’ εχωρεί σην ψ̌η μ’
παίρ’ το νου μ’ θολών’
κι έρ’ται κάφτ’ το κορμί μ’

Ση σεβντάν απέσ’
φίλ’ με ’δέν μη λες 
Σίτι͜α εγκάλι͜αν θέλτς
την καρδία μ’ παίρτς 

Η σεβντά σ’, πουλί μ’,
’κ’ εχωρεί σην ψ̌η μ’
παίρ’ το νου μ’ θολών’
κι έρ’ται κάφτ’ το κορμί μ’

Η σεβντά σ’, πουλί μ’,
’κ’ εχωρεί σην ψ̌η μ’
παίρ’ το νου μ’ θολών’
κι έρ’ται κάφτ’ το κορμί μ’