Η σεβτά έν’ η χαρά μ’

Κορτσόπον παντέμορφον,
έφαες την ψ̌ην τ’ εμόν
Εσέν π’ έχ̌’ τη σ̌κύλ’ ο γιον
πρέπ’ τα πόρτας να τσουπών’

’Κι ζελεύω την παράν,
η σεβτά έν’ η χαρά μ’
Νι͜ά την ψ̌η μ’ τιδέν γομών’,
νι͜ά τιδέν εμέν κομπών’

Είδα σε απέσ’ σην αυλήν
ετσ̌ουλτούρεψεν η ψ̌η μ’
Είδα σε απέσ’ σο μεϊντάν’
κι εβρουλίγα ας ση σεβτάν

’Κι ζελεύω την παράν,
η σεβτά έν’ η χαρά μ’
Νι͜ά την ψ̌η μ’ τιδέν γομών’,
νι͜ά τιδέν εμέν κομπών’

Οξωπίσ’ μη πορπατείς,
μαύρα αχάντι͜α να πατείς
Το κ̂ουσμέτι σ’ μη λαχτί͜εις,
χάντς τη στράταν τη ζωής

’Κι ζελεύω την παράν,
η σεβτά έν’ η χαρά μ’
Νι͜ά την ψ̌η μ’ τιδέν γομών’,
νι͜ά τιδέν εμέν κομπών’

Εγώ είμαι σεβταλής
λύουμαι, βρουλίουμαι
Σο καρδόπο μ’ τ’ άψιμον,
καίουμαι, μανίουμαι

’Κι ζελεύω την παράν,
η σεβτά έν’ η χαρά μ’
Νι͜ά την ψ̌η μ’ τιδέν γομών’,
νι͜ά τιδέν εμέν κομπών’