Τα σεβνταλούκια σ’

Ατά τα σεβνταλούκια σου
με το ασήμ’ ’κι αλλάζω
Τα μάγ’λα σ’ χ̌ιλι͜οπλούμιστα
όντες φιλώ χορτάζω

♫

Θα κλέφτω εγώ το φίλεμα σ’,
θα κλέφτω την εγάπη σ’
και σην οτά μ’ παράδεισον
θα χτίζω σ’ έναν άκρην

Ατά τα σεβνταλούκια σου
με το ασήμ’ ’κι αλλάζω
Τα μάγ’λα σ’ χ̌ιλι͜οπλούμιστα
όντες φιλώ χορτάζω

Η σεβντά σ’ έτον άσπρον χ̌ι͜όν’,
αμόλυντον νερόπον
Έσ̌κισε κι εκαπάτεψεν
την καρδι͜ά μ’ και το ψ̌όπο μ’

Ατά τα σεβνταλούκια σου
με το ασήμ’ ’κι αλλάζω
Τα μάγ’λα σ’ χ̌ιλι͜οπλούμιστα
όντες φιλώ χορτάζω

Όντες νουνίζω σε πονώ
και βρούλα παίρ’ το ψ̌όπο μ’
Η σεβντά σ’ δίκοπον μαχ̌αίρ’,
έσ̌κισεν το καρδόπο μ’

Ατά τα σεβνταλούκια σου
με το ασήμ’ ’κι αλλάζω
Τα μάγ’λα σ’ χ̌ιλι͜οπλούμιστα
όντες φιλώ χορτάζω