
Γιάννης Πολυχρονίδης
Γιάννης Πολυχρονίδης
Γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1967 στα Αλώνια Πιερίας. Τόσο από την πλευρά του πατέρα του, Αθανασίου, όσο και από την πλευρά της μητέρας του, Ευτυχίας, κατάγεται από την περιοχή της Τραπεζούντας (Μεγάλη Σαμάρουξα και Χότσ’).
Ο Γιάννης Πολυχρονίδης αποτελεί σπάνια περίπτωση Πόντιου καλλιτέχνη, ο οποίος έχει υπηρετήσει επί πολλά χρόνια κάθε μορφή έκφρασης του ποντιακού πολιτισμού: τη μουσική, τον χορό, το θέατρο, την παραδοσιακή οργανοποιία και την ποντιακή λαϊκή τέχνη.
Μεγαλώνοντας σε ένα αμιγώς ποντιακό χωριό της ελληνικής υπαίθρου, είχε την ευκαιρία να μυηθεί από πολύ μικρή ηλικία στα μυστικά της ποντιακής παράδοσης δίπλα στον παππού του, Ιωάννη, αλλά και στον πατέρα του, ο οποίος διατηρούσε ποντιακό κέντρο στα Αλώνια. Εκεί, στη «Λεμόνα», την οικογενειακή επιχείρηση από την οποία παρέλασαν κατά καιρούς όλα σχεδόν τα μεγάλα ονόματα του χώρου, ο Γιάννης Πολυχρονίδης γνώρισε και αγάπησε την ποντιακή μουσική.
Σε ηλικία οκτώ ετών έκανε τα πρώτα του βήματα στον ποντιακό χορό, με πρώτο χοροδιδάσκαλο τον Γιώργο Ασλανίδη. Αφού υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο Ναυτικό, έζησε και εργάστηκε στην Κοζάνη και, στη συνέχεια, στη Θεσσαλονίκη, όπου συμμετείχε για πρώτη φορά σε χορευτικό συγκρότημα, αυτό της «Καλλιτεχνικής Στέγης Ποντίων Βορείου Ελλάδος».
Παράλληλα, εντάχθηκε στο θεατρικό τμήμα της Στέγης, συμμετέχοντας στα έργα «Το Μαυροκόρτς» και «Οι τελευταίοι», δίπλα σε μεγάλα ονόματα του ποντιακού θεάτρου, όπως οι Μιχάλης Κυνηγόπουλος, Γιώργος Ιασωνίδης, Σπύρος Αγαθαγγελίδης κ.ά. Την ίδια περίοδο γνώρισε τη μετέπειτα σύζυγό του, Τάνια Μαραπά, με την οποία συμπρωταγωνίστησαν στις θεατρικές παραστάσεις της Καλλιτεχνικής Στέγης.
Ως νεαρό μέλος της Καλλιτεχνικής Στέγης συμμετείχε ανελλιπώς στα θρυλικά «μουχαπέτια» του σωματείου, από τα οποία παρήλαυναν όλοι οι γνωστοί Πόντιοι λυράρηδες και τραγουδιστές. Από τότε του έγινε έμμονη ιδέα να ασχοληθεί με το νταούλι, ένα μουσικό όργανο που την εποχή εκείνη έτεινε να εξαφανιστεί από τη σύγχρονη ποντιακή ορχήστρα.
Έτσι, στον γάμο ενός φίλου του, όταν ο «ταουλτσής» της βραδιάς άφησε προς στιγμήν το όργανό του, ο Γιάννης σηκώθηκε, το πήρε στα χέρια του και άρχισε να παίζει, χωρίς ποτέ στο παρελθόν να έχει ασχοληθεί με το συγκεκριμένο όργανο. Αυτό ήταν! Στο εξής, το όνομα του Γιάννη Πολυχρονίδη συνδέθηκε άρρηκτα με το ποντιακό νταούλι, του οποίου υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους αλλά και τους πιο συνεπείς λειτουργούς.
Συνεργάστηκε με τους περισσότερους παραδοσιακούς Πόντιους καλλιτέχνες. Η αρχή έγινε με τον Παναγιώτη Ασλανίδη και τον Γιώργο Σοφιανίδη, τους οποίους συνόδευσε το 1994 σε μια αποστολή της Ένωσης Ποντίων Πολίχνης στη Γερμανία. Σιγά σιγά γνώρισε πολλούς ακόμη καλλιτέχνες, η συνεργασία του με τους οποίους συνεχιζόταν μέχρι και τη σύνταξη του αρχικού βιογραφικού, ενώ το 1995 έκανε τα πρώτα του βήματα στον χώρο της δισκογραφίας, συνοδεύοντας τον Μάντη Σαββίδη και τον γιο του, Σταύρο, στον δίσκο τους «Σαντέτ’κα». Ήταν η αρχή μιας εντυπωσιακής δισκογραφικής διαδρομής, αφού μέχρι το 2007 ο Γιάννης Πολυχρονίδης είχε συμμετάσχει σε 37 ποντιακούς δίσκους.
Η αγάπη του για το όργανο τον έκανε να αναζητήσει νέους τρόπους έκφρασης. Ασχολήθηκε συστηματικά με την οργανοποιία και άρχισε να κατασκευάζει τα δικά του νταούλια, που φέρουν το χαρακτηριστικό προσωπικό του στίγμα. Την εποχή σύνταξης του αρχικού κειμένου ήταν ένας από τους πιο γνωστούς κατασκευαστές ποντιακών νταουλιών, καθώς πολλοί συνάδελφοί του χρησιμοποιούσαν όργανα φτιαγμένα από τα χέρια του.
Το επόμενο βήμα ήταν ο χώρος της παραδοσιακής λαϊκής τέχνης. Λίγους μήνες πριν από τη σύνταξη του αρχικού βιογραφικού, ο Γιάννης Πολυχρονίδης είχε ανοίξει στο χωριό του, τα Αλώνια, ένα πρωτοποριακό εργαστήρι ποντιακής λαϊκής τέχνης, στο οποίο κατασκεύαζε εξαρτήματα της ανδρικής και γυναικείας ποντιακής φορεσιάς, παραδοσιακά κοσμήματα κ.ά.
Κατά τη σύνταξη του αρχικού βιογραφικού, ο Γιάννης Πολυχρονίδης ζούσε στη Νικόπολη Θεσσαλονίκης με τη σύζυγό του, Τάνια, και τους γιους τους, Θάνο και Χριστόφορο, τους οποίους φιλοδοξούσε να δει να συνεχίζουν την προσπάθειά του για τη διάσωση και διαιώνιση της ποντιακής παράδοσης.
Albums/Singles (65)
































































