Τα τέρτα̤ ούλι͜α είν’ τέρτα̤

Τα τέρτα̤ ούλι͜α είν’ τέρτα̤
κάποια είν’ πελά̤δας
Όλων τρανόν η σεβντά έν’
σην καρδι͜ά φέρ’ γεράδας

Βάλτεν ρακίν και δώστε με,
βάλτε ατο σο ποτήρι
Φαρμάκ’ αν έν’ θα πίν’ ατο
για τ’ εσόν το χατίρι

Ανάθεμα, ανάθεμα,
ανάθεμα ’κι λέω
Τ’ εμόν το ψ̌όπον έκαψες,
τ’ εσόν πώς να μη καίγω;