Παλληκάρ’ έρθεν και κλαίει

Παλληκάρ’ έρθεν και κλαίει,
την κουτσ̌ή μ’ γαρήν ατ’ θέλ’
«Πουλί μ’, τ’ εσόν το μαλλί
ας ση κοριτσί’ μ’ μακρύν»

«Θείο, θα τερώ ατεν
με το γάλαν τη πουλί’»
Σα ποδάρα̤ μ’ ερρούξεν,
κλαίει κι εμέν παρακαλεί

Εκούξα και τη γαρή μ’,
εκείνεν εθύμωσεν
«Πουλί μ’, κόψον το μαλλίν,
την κουτσ̌ή μ’ θα δίγω σε»

Θεία μ’, κόφτω το μαλλί μ’,
τη κουτσ̌ής ι-σ’ το χατίρ’!
Εγώ θα τερώ -γ- ατεν
άμον το φως τη ματί’ μ’