Εκαρακώθεν η καρδία μ’

Εκαρακώθεν η καρδι͜ά μ’
με τη σεβντάν τ’ εσόν -ι
Άλλον εγάπ’ ’κι θέλ’ σουμά τ’,
το τέρτ’ άλλο ’κι σ’κώνει

Σώρεψον τα μαλλόπα σου,
τύλτσον ατα κορδέλας
να καίει με η θωρέα σου,
να παλαλών’ με η ὲλα σ’

Καρίπ’κον τ’ εγκαλιόπο μου,
άκλερον έν’ η ζήση μ’
Τα ονέρ’τα μ’ έντανε σαχτάρ’
όντες τερώ οξωπίσ’ ι-μ’