Το ξενιτεμένον τ’ αρνίν

Σα ξένα ευρίεσαι,
πολλά τυρα̤ννίεσαι
Και -ν- εγώ εχάσα σε,
χρόνος έντον ’κ’ είδα σε

Κλώστ’ οπίσ’, ντό νουνί͜εις;
Ξάι εμέναν ’κι πονείς,
το καρδόπο μ’ τυρα̤ννί͜εις

Εποίκες με σεβνταλήν,
έσπρυνες και το μαλλί μ’
Το αίμα μ’ εποίκες νερόν,
αναστενάζω ους να μερών’

Κλώστ’ οπίσ’, ντό νουνί͜εις;
Ξάι εμέναν ’κι πονείς,
το καρδόπο μ’ τυρα̤ννί͜εις