Καλοτάξιδοι να είστουν

Επήγα να παρεβγάλλω
τ’ αδελφόπα μ’ σο σταθμόν
και -ν- έκλαψεν η καρδία μ’
όντες έρθεν το τρένον

Άλλ’ κλαίνε και άλλ’ γελούνε
κι άλλ’ κουράγιο τοι ξέντς δίν’νε
Ν’ αϊλί που αποχαιρετίζ’,
το καρδόπον ατ’ ραγ̆ίζ’

Σο τρένον απάν’ εβγαίν’νε,
κλαίνε τ’ ομματόπα, κλαίνε
Αχ! ’κ’ έχ’νε παρηγορίαν,
ας σ’ οσπίτι͜α τουν-ε/οσπιτόπα τουν φεύ’νε

Χωρισμού δα̤κρόπα τρέχ’νε,
πόσα καρδίας πονούν!
Μαντήλι͜α σα παραθύρι͜α
κουνίζ’νε και χαιρετούν

Καλοτάξιδοι να είστουν,
δεβάτεν με το καλό!
Και -ν- εκεί σην ξενιτείαν/Γερμανία
να φυλά͜ει σας ο Θεόν