Ο κάντρος ατ’ς απάν’ σο στόλ’

Ο κάντρος ατ’ς απάν’ σο στόλ’
ερρούξεν ετοζώθεν
Επέρα να σπογγίζ’ ατο,
η γούλα μ’ εγομώθεν

Άντρας ι-σ’ του γαϊδάρ’ ο γιον
’κι ξέρ’ το μεκατίρι σ’
’Κι ξέρ’ να παίρ’ το φίλεμα σ’,
ν’ αβλαεύ’ το χατίρι σ’

Πουλί μ’, αγάπα τον άντρα σ’,
εμέναν απιδέβα
Αρ’ άφ’ς-ι με -ν- ας καίουμαι
και σ’ άψιμον ντ’ εσέβα

Απέσ’ σ’ άψιμον καίουμαι,
η βρούλα πώς σαρεύ’ με!
Τ’ αρνί μ’ τερεί με από μακρά
και ’κ’ έρ’ται γουρταρεύ’ με