Το καμίσι μ’ ματωμένον

Το καμίσι μ’ ματωμένον,
κόκκινον τσ̌ικάρ’
Το κορμί μ’ απάν’ σο χώμαν
κι απάν’ σο λιθάρ’

Βάι! ν’ αϊλί τ’ εμόν την μάναν,
θα λιγούται -ν- ας σο κλάμαν
Το χαπάρι μ’ όντες φέρ’νε,
φίλ’ και συγγενοί θα κλαίνε

Ποίον άστρ’ είχ̌εν τη μοίρα μ’
και -ν- εκρύφκουτον
Τη βραδήν εγώ ντ’ εχάμ’νε
’κείνο σβήουτον

Βάι! ν’ αϊλί τ’ εμόν την μάναν,
θα λιγούται -ν- ας σο κλάμαν
Το χαπάρι μ’ όντες φέρ’νε,
φίλ’ και συγγενοί θα κλαίνε

Τα μωρά μ’ τιδέν ’κι ξέρ’νε
κι αναμέν’νε με
Είν’ μικρά και ’κ’ εγροικούνε
για να κλαίνε με

Βάι! ν’ αϊλί τ’ εμόν την μάναν,
θα λιγούται -ν- ας σο κλάμαν
Το χαπάρι μ’ όντες φέρ’νε,
φίλ’ και συγγενοί θα κλαίνε