Τ’ ορφανόν

Τη πατέρα και τη χαράν [αμάν!]
[και] ’κ’ έξερα εγώ, παιδία
Εχάσα ’τον από μικρός [αμάν!]
[έι!] και ’κ’ είχα προστασίαν

Πατέρα, όνταν κουίζω σε -ν [αμάν!]
[και] πού είσαι και ’κι ακούς με -ν;
Εμέν λαλόπον ξάι ’κι δί’ς, [αμάν!]
[και -ν-] εμέν πάντα κλαινί͜εις με -ν

Πατέρα, εγώ θα έρχουμαι [αμάν!]
[και] σ’ έρημον το ταφόπο σ’
Θα κλαίγω όσον επορώ, [αμάν!]
[και] θ’ άφτω το καντηλόπο σ’