Ανάθεμα σε, ξενιτά̤

Ανάθεμα σε, ξενιτά̤,
σον τόπον ντο κρατείς με!
Εμαύρυνες το καρδόπο μ’
εμέν ξάι ’κι πονείς με

Ν’ αϊλί που αποχωρίεται
ας ση μάναν και κύρη!
Ατότε έν’ που πίν’ α̤το
το φαρμάκ’ με ποτήρι

Ν’ αϊλί που αποχωρίεται
μακρά -ν- ας ση γαρήν ατ’
Μουατσ̌ουρλούκ’ πάντα θα σύρ’,
θα τυρα̤ννίζ’ την ψ̌ην ατ’