Ο Χάρον καμίαν ’κι στέκ’

Εσκάλωσα τραγωδίαν,
θαρρείς μοιρολογίαν
Ανθρωπίων παράπονα
ντο έχ’νε σην καρδίαν
Ανθρωπίων παράπονα
να λέγω ούλια μίαν

Ο Χάρον καμίαν ’κι στέκ’
να κουβαλεί τα ψ̌ήα
Τσουπών’ οσπίτι͜α, ’κι νουνίζ’,
’κι κλώσκουνταν καμίαν
Τσουπών’ οσπίτι͜α, ’κι νουνίζ’
ντ’ απλούται η ορφανία

Ν’ αϊλί τη μάναν που τρανύν’
χωρίς τον κύρ’ παιδία
Φέρ’ και γερὰ στην ψ̌ην απέσ’,
μαχ̌αίρ’ έχ̌’ σην καρδίαν
Φέρ’ και γερὰ στην ψ̌ην απέσ’,
δέντρον με τα κλαδία

Είνας σουμά στη σύνταξην
εστάθεν η καρδία τ’
Κι άλλος σίτι͜α εδούλευεν
έρθεν βρούλαν, φωτίαν
Κι άλλος σίτι͜α εδούλευεν
σο τσ̌όλ’ την ξενιτείαν

Ν’ αϊλί το νέικον παλληκάρ’
ση στράταν π’ εβραδι͜άστεν
Κουπίεν τ’ αυτοκίνητον
και από ’φκά ετάφεν
Κουπίεν τ’ αυτοκίνητον
πολλά νωρίς εκλάφτεν