Καμίαν εγώ σην ζωή μ’

Καμίαν εγώ ση ζωή μ’
κανέναν ’κι πειράζω
Πικρά τα λόγια τη κοσμί’,
σ’ ατά πώς να βαστάζω;

Οι ανθρώπ’ έχ’νε χ̌ιλά̤,
σην ζωή μ’ δίγ’νε πελιάν
Θ’ αποθάνω κι ησυχάζω,
αέτσ’ ντ’ ’α ζω, νιαφιλιάν;