Εμπροπίσ’

Ολόερα σ’ οσπιτόπο σ’
σ̌υρίζω, τραγωδώ σε
Άμον ανοιξιζ’νόν πουλίν
πάντα θα κελαηδώ σε

Ο καημένον ο σπουργίτης
πάντα λάσ̌κεται -ν- αλήτης
Πόσα φοράς εμόνασες
εμέν, πουλί μ’, σ’ οσπίτι σ’;

Πολλά έχω να λέγω σε,
σα χ̌είλια μ’ είν’ γραμμένα
’Κ’ επορώ να ευρήκω σε,
να λέω απ’ έναν-έναν

Ο καημένον ο σπουργίτης
πάντα λάσ̌κεται -ν- αλήτης
Πόσα φοράς εμόνασες
εμέν, πουλί μ’, σ’ οσπίτι σ’;

♫

Για τ’ ολήμαυρα τ’ ομμάτι͜α σ’
πάντα ωρίαζα τα στράτας
Να δι͜αβαίντς και να τερώ σε,
μίαν κι άλλο ν’ απαντώ σε

Ας σην πόρτα σ’ έξ’ δι͜αβαίνω,
φοούμαι -ν-, απέσ’ ’κ’ εμπαίνω
Γιάμ’ ελέπ’ με ο κύρ’ -τ- σ’ κι η μάνα σ’,
ταβίζ’ με -ν- η καλομάνα σ’

♫

Καρδι͜ά μ’, απαρεγόρετον,
πώς να παρηγορώ σε;
Εσέν τα τέρτι͜α έφαγαν
και ’κι κατηγορώ σε