Σην ξενιτείαν έφυγα

Σην ξενιτείαν έφυγα,
εγώ -ν- εγιαγκουλεύτα
Για τ’ εσέν τέρτι͜α έσυρα,
πασ̌τάν επουγαλεύτα

Εφέκα φίλτς και συγγενείς,
αδέλφι͜α, μάναν, κύρην
Σα ξένα τυρα̤ννίγουμαι
για τ’ εσόν το χατίρι

Ας σα ξένα κι άλλο μακρά
τόπον ’κ’ έχ̌’ για να πάω
Πουλί μ’, για τη σεβντάν τ’ εσόν
άλλο ντό θέλτς/πρέπ’ ν’ ευτάω;