Πίνω κι ας πονώ

Σουμά μ’ πάντα το ρακίν,
πίνω, κάεται η ψ̌η μ’
Πίνω την γερὰ  μ’ να εσβήνω
ντο εφέκες με, πουλί μ’

Πάντα σ’ όρωμα μ’, σο νου μ’
τέρτι͜α, πίκρας εμέν κρού’ν
Τέρτι͜α -ν- απ’ εσέν, πουλί μ’,
ντο ευκαίρωσες την ψ̌η μ’

Πίνω, πίνω κι ας πονώ,
για τ’ εσέν, ψ̌η μ’, τραγωδώ
για τ’ εσέν την έμορφον
Εγώ πάντα αροθυμώ
τ’ έμορφα τ’ ομματόπα σ’
Κλώστ’, μ’ αφήντς με μαναχόν!

Τ’ έμορφα τ’ ομματόπα σ’
Κλώστ’ μ’ αφήντς με μαναχόν