Τη σεβντάς το γιατρικόν

Λύουμαι και χάμαι
ας σο σεβνταλούκ’ ντ’ ευτάμε
Εσέναν ντο αγαπώ
σα τσιλίδι͜α πορπατώ

Ντο σύρω την καμονήν
με νερόν ’κι βζήεται
Τη σεβντάς το γιατρικόν
σα χ̌είλια σ’ ευρίεται

Όλον αποφεύ’ς με
κι όταν φεύω αραεύ’ς με
Με το τέρεμαν μαεύ’ς
κι έναν φίλεμαν γουεύ’ς

Ντο σύρω την καμονήν
με νερόν ’κι βζήεται
Τη σεβντάς το γιατρικόν
σα χ̌είλια σ’ ευρίεται

Χ̌αίρουνταν, γελούνε,
όλ’ οι φίλοι μ’ αγαπούνε
κι εγώ είμαι μαναχός
χωρίς τη ματί’ μ’ το φως

Ντο σύρω την καμονήν
με νερόν ’κι βζήεται
Τη σεβντάς το γιατρικόν
σα χ̌είλια σ’ ευρίεται

Τη σεβντάς το γιατρικόν
σα χ̌είλια σ’ ευρίεται