Τικ διπλό

Ξενιτεία, το φαρμάκι σ’
πολλοί πίν’ ατο
Σην καρδίαν με ποτήρι
ατείν’ ’κχ̌ύν’ν’ ατο

Πάνε με αροθυμίαν
για να κλωσκούνταν
σοι γαρήδες, σα μωρά τουν
οπίσ’ νά ’ρχουνταν

Άλλ’ ευτάνε πέντε χρόνια
κι άλλ’ ευτάνε εφτά
Πολεμούν να καζανεύ’νε
και πολλά λεφτά

Άλλος τσακών’ το ποδάρ’ν ατ’
κι άλλος κόφτ’ το χ̌έρ’
Για όλτς έν’ η ξενιτεία
δίκοπον μαχ̌αίρ’

«Μάνα, πού έν’ ο πατέρα μ’,
κουίζ’ το παιδίν»,
η καρή μ’ γράφτ’ με σο γράμμαν,
έχ̌’ κι εβγαίν’ η ψ̌η

Θέλτς να κλώσ̌κεσαι σ’ οσπίτι σ’
κι αμὰν πουσ̌μανεύ’ς
Θέλτς εννέα-δέκα χρόνια
κι άλλα να μαζεύ’ς

Ξενιτέα μ’, τα ποδάρι͜α σ’
πολλά βάρυναν
’Κ’ εγνωρί͜εις και τα παιδία σ’,
πολλά ετράνυναν

Η καρή σ’ μαραζωμέντσα
εγέντον ημ’σόν ψ̌ην
Για τ’ ατέν ζωή ’κ’ επέμ’νεν,
θα εμπαίν’ ση γην

♫

Έμορφον που θα φιλεί,
πάντα θα παρακαλεί
Άσ̌κεμον που θα φιλεί
τα γαϊδίρι͜α πα λαλεί

Συ επλάστες για τ’ εμέν,
σιμά μ’ πρέπ’ να φέρω σε
Τ’ ακίλι μ’ θα χάν’ ατο
εσέν αν ’κι παίρω σε

Είνας θεία, είνας θεία
έχ̌’ έμορφον κορτσόπον
Φορίζ’ κι αναλλάζ’ α̤το
και καίει τ’ εμόν το ψ̌όπον