Όντες αγγεύω τ’ όνεμα σ’

Η τραγωδία μ’ έτονε
σεβνταλίν χαρεμένον
κι όντες εχάθες έντονε
βαρύν και πονεμένον

Όντες αγγεύω τ’ όνεμα σ’
άψιμον παίρω, καίω
κι ους να μερών’ παράπονα
ευτάω σε και κλαίω

Η χωρισία ας σην εγάπ’
γεφύρ’ έν’ π’ εκρεμίεν
Ν’ αϊλί άμον κι εμέν που έν’
σον κόσμον π’ εχωρίεν

Όντες αγγεύω τ’ όνεμα σ’
άψιμον παίρω, καίω
κι ους να μερών’ παράπονα
ευτάω σε και κλαίω

Τη χωρισίας το σκοπόν
η λύρα πα ’κι θέλ’ α̤’
Δά̤κρυ͜α γομούται το τοξάρ’
όντες σουμών’ σα τέλια

Όντες αγγεύω τ’ όνεμα σ’
άψιμον παίρω, καίω
κι ους να μερών’ παράπονα
ευτάω σε και κλαίω