Κλαίει η Μαύρη Θάλασσα

Κλαίει η Μαύρη Θάλασσα
το κύμαν αγριεύει
Σον Πόντον εγέντον κακόν
και πώς να ημερεύει;

♫

Πώς να ημερεύ’ η θάλασσα
και πώς να ησυχάζει;
Σείεται και αντιβοά,
ολόεν συντρομάζει

♫

Το μαύρον εγέντον κόκκινον
ας σο αίμαν ντ’ εκχ̌ύεν
Ν’ αϊλί εμάς και βάι εμάς
ο Πόντον ενεβζήεν

♫

Εβζήεν κι εσταμάτεσεν
του Πόντου η καρδία
Άλλο καμπάνας ξάι ’κι ακούς,
μηδέ ποπά λαλία

♫

Και τα πουλόπα τη Θεού
άλλο ’κι κελαηδούνε
Απλών’νε τα φτερόπα τουν,
φεύ’νε κι αλλού πετούνε

♫

Φεύ’νε, φεύ’νε τα πουλόπα!
Αφήν’νε τα φωλέας ατουν και φεύ’νε
Φωλέας ντο έχτισαν πριν γεννίεται ο Χριστόν,
ας σα πανάρχαια τα χρόνι͜α
Έρημα και παντέρημα χωρία, πολιτείας

♫

Μη κλαίτεν ξάι, πουλόπα μου,
τα μέρι͜α μουν ’κι χάν’νταν
Πάντα ελληνικά έσαν
κι αέτσ’ θα είναι πάντα