Έλα, γιαβρί μ’, ας σα μακρά

Ν’ αϊλί τη μάναν π’ αναμέν’
ημέρας, μήνας, χρόνια
ατέ τον ξενιτέαν ατ’ς
και σύρ’ η ψ̌η τα πόνια

Έλα, γιαβρί μ’/πουλί μ’, ας σα  μακρά,
έλα ας σην ξενιτείαν
Έλα, περ’μέν’ -τ- σε -ν- έναν ψ̌ην,
πονεμένον καρδίαν

Εσέν όντες έχω σο νου μ’
τα νύχτας ’κι τελείνταν
Η ώρα χρόνος ’ίνεται,
τα δάκρυ͜α μ’ ’κι κανείνταν