Αχ! να έμ’νε σ’ οσπιτόπο μ’

Σην ξενιτείαν μακρά,
ξένος σα ξένα,
άλλος ήλιος βασιλεύ’
και -ν- εμέναν ’κι χουλέν’
Μόνον τ’ οσπιτί’ μ’ τ’ οτσ̌άκ’
τ’ εμόν τη ψ̌ην θα χουλέν’

Αχ! να έμ’νε σ’ οσπιτόπο μ’, 
ν’ αναπάουμαι
και -ν- ας σα ξένα τα πόρτας
γουρταρεύκουμαι

Άτσ̌απα θα κλώσκουμαι,
για να χ̌αίρουμαι
με τοι συγγενούς και φίλτς
κι όχι πάντα άμον καρίπ’ς;
Να πίνω να τραωδώ,
ντ’ έσυρα ν’ ανασπάλω

Αχ! να έμ’νε σ’ οσπιτόπο μ’, 
ν’ αναπάουμαι
και -ν- ας σα ξένα τα πόρτας
γουρταρεύκουμαι

Ας έμ’νε σ’ οσπιτόπο μ’,
σο καλυβόπο μ’
Ση σεβντάς τ’ εγκαλόπον
να λέω το τερτόπο μ’
και -ν- αφκά ας σο γεργάν’
να παίρ’ με το μέρωμαν

Αχ! να έμ’νε σ’ οσπιτόπο μ’, 
ν’ αναπάουμαι
και -ν- ας σα ξένα τα πόρτας
γουρταρεύκουμαι