Τη μάνας η εγάπ’

Άμον τη μάνα σον κόσμον ’κ’ έν’,
τη μάνας η αγάπη ’κι δι͜αβαίν’
Ατέ χ̌αίρεται, ατέ πονεί
ση χαράν, ση λύπην τη παιδί’
Ατέ εξέρ’ μόνον ν’ αγαπά,
ν’ αϊλί π’ ατένα πονεί αγνά

Μάνα, η αγάπη σ’ έν’ αγνόν,
δυνατόν κι άμον βουνόν τρανόν

Όσοι λέγ’νε εσέν αγαπούν,
αγαπούν κι από μακρά τερούν
Λόγια λένε όσα επορούν,
μετ’ εσέν σον κόσμον ’κ’ εχωρούν
Κι όντες ρού͜εις αν πας να ψαλαφάς
ντ’ άγνα αγαπούν θα εγροικάς

Μάνα, η αγάπη σ’ έν’ αγνόν,
δυνατόν κι άμον βουνόν τρανόν

Ούτε ο φίλον, ούτε ο συγγενόν,
όντες ρού͜εις να τσ̌ού͜ει σε -ν- ο Θεόν
Τα συμφέροντα τουν όλ’ τερούν,
με τα λόγια μόνον αγαπούν
Μόνον η μάνα ντο έχ̌’ θα δί’
ατέ την ψ̌ην ατ’ς αν επορεί

Μάνα, η αγάπη σ’ έν’ αγνόν,
δυνατόν κι άμον βουνόν τρανόν