Άγγελος είσαι

Άγγελος ας σον ουρανόν,
για τ’ εσέν εκατήβεν
και επιδέβεν τον Θεόν
τ’ ομμάτι͜α σ’ άμον ντ’ είδεν

Άγγελος είσαι, νε πουλί μ’,
άσπρον περιστερόπον
Έ͜εις τη θωρέαν τ’ ουρανού
κι αηδονί’ λαλόπον

Σο εγκαλιόπο σ’ έπαρ’ με,
σο γιάνι σ’ ας κοιμούμαι
Κι ας παίρ’ το ψ̌όπο μ’ ο Θεόν
και άλλο να μη σ’κούμαι

Άγγελος είσαι, νε πουλί μ’,
και άγγελος ιεύ’ σε
Κρύον νερόπον σο ποτήρ’,
πη πίν’ -τ- σε πα γουεύ’ σε!