Καμίαν εγώ ση ζωή μ’

Καμίαν εγώ ση ζωή μ’
κανέναν ’κι πειράζω
Πικρά τα λόγια τη κοσμί’,
σ’ ατά πώς να βαστάζω;

Οι ανθρώπ’ έχ’νε χ̌ιλά̤,
σην ζωή μ’ ένταν πελι͜άν
Θ’ αποθάνω κι ησυχάζω,
αέτσ’ ντ’ ’α ζω, νι͜αφιλι͜άν;

Σπιχτόν εγέντον το σ̌κοινίν
ση γούλα μ’ π’ ετυλίεν
Να ’σύρ’να κι εφουρκίγουμ’νε,
το καντήλι μ’ εβζήεν
Να σύρω και φουρκίγ̆ουμαι,
το καντήλι μ’ εβζήεν

Οι ανθρώπ’ έχ’νε χ̌ιλά̤,
σην ζωή μ’ δίγ’νε πελι͜άν
Θ’ αποθάνω κι ησυχάζω,
αέτσ’ ντ’ ’α ζω, νι͜αφιλι͜άν;