Το πουλόπο μ’ σο παρχάρ’

Σο ραχ̌ίν έναν αηδόν’
κελαηδεί και παλαλών’
[ποδεδίζ’ ατο]
Κι ο τσ̌όπανον το κοπάδ’
θα κοιμίζ’ με το γαβάλ’
Κι η ρομάνα σον παρχάρ’
αναμέν’ το παλληκάρ’
[Να λελεύ’ ατεν]

Η τρυγόνα μ’ σο ραχ̌ίν
παρλαεύ’ άμον πλουμίν
[ποδεδίζ’ ατεν]
Μαναχόν απέσ’ σ’ ορμάν’
κι φογάται το ποράν’
Και -ν- έν’ άμον ορφανόν
πώς εφέκεν¹ μανάχον;
[άτσ̌απα, γιατί;]

Το πουλόπο μ’ σο παρχάρ’
ους τη γούλαν το χορτάρ’
[ποδεδίζ’ ατο]
Σ’ ένα χ̌έρ’ κρατεί καγάν’
και ση ζέστην πίν’ το τάν’
Ας σο κιφάλι μ’ κι απάν’
για τ’ ατέν εγώ γουρπάν’
[Να λελεύ’ ατεν]