Ατώρα σιρινεύκουμαι

Αναστενάζω θλιβερά,
πάω να τσ̌ουλτουρεύω
κι ας σα πολλά τα βάσανα,
το θάνατο μ’ γυρεύω

Ομούτ’ ’κ’ επέμ’νεν για να ζω,
γιατί ’κ’ έρ’ται το τέλος;
Γραφτόν έτον ν’ αποθάνω
αέτσ’ βασανισμένος

Τερμάν’ σον κόσμον, για τ’ εμέν,
Θεέ μ’ πουθέν ’κ’ ευρέθεν
Η ψ̌η μ’ πα για τ’ ατό, τρανόν
παράπονον εχτέθεν

Κανέναν εγώ ’κ’ έβλαψα,
με λόγια, με δουλείας
Κι ατώρα σιρινεύκουμαι,
χωρίς να ’χω αμαρτίας