Πονεμένα τραγωδίας

Σεβνταλής και πονεμένος,
η καρδία τ’ γεραλίν
Όντες σ’κών’ το ποτηρόπον
ατός ’δέν απέσ’ ’κι αφήν’

Πονεμένα τραγωδίας
πάντα θέλ’ να λέγ’ν’ ατον
Γιατρικά και γιατροσόφι͜α
ατόν ’κι γιατρεύ’ν’ ατον

Έν’ πολλά απελπισμένος,
η καρδία τ’ σεβνταλίν
(Και -ν-) ευρήκ’ παρηγορίαν
όντες κάθεται και πίν’

Πονεμένα τραγωδίας
πάντα θέλ’ να λέγ’ν’ ατον
Γιατρικά και γιατροσόφι͜α
ατόν ’κι γιατρεύ’ν’ ατον

Ντό θα ’ίνεται το χάλ’ν ατ’,
κάθεται κι ατός νουνίζ’
Άνθρωπος πουδέν ’κ’ ευρέθεν
τη σεβντάν να ταγιανίζ’
Και κανείς πουδέν ’κ’ ευρέθεν
τη σεβντάν να ταγιανίζ’

Πονεμένα τραγωδίας
πάντα θέλ’ να λέγ’ν’ ατον
Γιατρικά και γιατροσόφι͜α
ατόν ’κι γιατρεύ’ν’ ατον

Πονεμένα τραγωδίας
πάντα θέλ’ να λέγ’ν’ ατον
Γιατρικά και γιατροσόφι͜α
ατόν ’κι γιατρεύ’ν’ ατον
[...]