Σ̌οχρετόπον

Αγαπώ έναν γιαβρίν,
για τ’ ατό δίγω την ψ̌η μ’
Σην καρδά̤ μ’ απέσ’ εσέβεν
κι άμον μανουσ̌άκ’ επέμ’νεν

Η σεβντά μ’ πολλά τρανόν
για τ’ ατό το μαναχόν
Πολλά τσ̌αλίμι͜α ευτάει με,
για τ’ ατό σκοτούμαι, χάμαι

Βάι! το σ̌οχρετόπο μ’!
Βάι! το τσ̌ιτσ̌εκόπο μ’!
Πώς να ευτάω για να έρ’ται
και ρούζ’ σ’ εγκαλόπο μ’;
Να λελεύω, ποδεδίζω 
αΐκον πουλόπον!

Όπου πάω κι όπου στέκω
εμπροστά μ’ ατόν ελέπω
Ατός έν’ το γιατρικόν
την καρδία μ’ να λαρών’

Όσον να κατηγορούνε
κι όσον να κακολογούνε
Εγώ ατόν αν θα παίρω
σον κόσμον άλλον ’κι θέλω

Βάι! το σ̌οχρετόπο μ’!
Βάι! το τσ̌ιτσ̌εκόπο μ’!
Πώς να ευτάω για να έρ’ται
και ρούζ’ σ’ εγκαλόπο μ’;
Να λελεύω, ποδεδίζω 
αΐκον πουλόπον!