Αφιέρωμα στον αείμνηστο Νικόλα

Έικιτι Νικόλα!
Ποίος εμαυρολόεσεν;
Ποίος εμαυροείπεν;
«Νικόλας σον Άδην κατηβαίν’»
Όι μάνα μ’, όι!

Ο ουρανόν ελίβωσεν
κι η γη συνεταράεν
Χριστού -ν- ημέραν έτονε -ν-
κι ο Θεόν εχπαράεν

Εμαύρυνεν η καρδία μ’ Νικόλα!!

Αντιβοούνε τα ραχ̌ι͜ά
και σείουν τα θεμέλι͜α
Θαρρείς ντο έρθεν ο καιρόν
να ’ίνεται η συντέλεια

Ν’ αϊλί εμάς Νικόλα!

[Και -ν-] Άγρεν έν’, βάι, το χαπάρ’
αγγέλ’ ντο κουβαλούνε
Πάν’ κι έρχουνταν, θρηνολογούν
να λέγ’ν’ α’ ’κ’ επορούνε

Τρανόν κακόν Νικόλα!

Κλάψτεν, πουλία, κλάψτε͜ ατον,
εσείς δεντρόπα ανθίστε
και με τα τσ̌ιτσ̌εκόπα σουν
τον τάφον ατ’ στολίστεν

Εσύ πολλά καλός έσ’νε Νικόλα! Γιατί; Γιατί;

Νικόλα, εσύ ’κ’ επέθανες
για τ’ εμέν ζεις ακόμα
Γιατί ’κ’ είδα να παίρ’νε σε -ν-
να βάλ’νε σε -ν- σο χώμαν

Αιωνία σου η μνήμη Νικόλα!
Εμείς καμίαν ’κι θ’ ανασπάλλομε σε!
Για τ’ εμάς πάντα θα ζεις!