Τρανόν η ορφανία

Ο κύρη μ’ πάντα έλεεν
«Γουρπάν’ ι-σ’, γουρπάν’, γουρπάν’!
Ους να τρανύντς θα στέκω,
αρνόπο μ’, σ’ εσόν το γιάν’»

Εφέκεν με ορφανόν
ας σα μικρά τα χρόνια μ’
’Τράνυναν, επλέθυναν,
τσ̌ατίνι͜α είν’ τα πόνια μ’

Τρανόν η ορφανία,
ήντζαν θα χάν’ τον κύρ’ν ατ’
για τ’ ατόν η ζωή πικρόν,
τρανόν έν’ το γεφύρ’ν ατ’

«Πατέρα» κουίζω, κλαίγω,
τ’ όνομα σ’ πάντα θα λέω
Η ορφάνια ασ’ εσέν
μαχ̌αίρ’ σο καρδόπο μ’ έν’

’Τράνυνα εγώ με το ζόρ’
χωρίς να ’χω μουράτι͜α
Τη κυρού μ’ τα λόγια ατά
πάντα έχω σ’ ομμάτι͜α μ’

Τύχην έχ’νε ούλ’ ση ζωήν,
ολίγον πα να είχα
Ατό εγώ ντο έχασα
σο γιάνι μ’ πάντα είχα