Κιλκίς, ντό όνομαν γλυκύν!

Κιλκίς, ντό όνομαν γλυκύν!
Καμίαν ’κι ανασπάλλω
Χάζ’ να έχω σε -ν- απέσ’ σην ψ̌η μ’
και ας σο νου μ’ ’κ’ εβγάλλω

Κιλκίς, ντό τρανόν ένουσ’νε
τα τελευταία χρόνια
Όντες ευρίγουμαι σουμά σ’
αμὰν κόπουν τα πόνια μ’

Σον Αϊ-Γιώργη εκεί ψηλά
ν’ άφτω έναν κερόπον
Σο σπήλαιο σ’ να εμπαίνω
εντάμαν με τ’ αρνόπο μ’

Κιλκίς, Κιλκίς, Κιλκίς, ν’ αϊλί
πολιτεία τ’ εμόν -ι!
Κιλκίς, Κιλκίς, Κιλκίς, ν’ αϊλί,
σ’ ομμάτι͜α μ’ έν’ τρανόν -ι!
Αροθυμία σ’ τρώει την ψ̌η μ’,
τ’ ομματόπα μ’ θολώνει

Τ’ ομμάτι͜α μ’ δα̤κρούν τ’ άχαρα
αδά σην ξενιτείαν
Και σην πατρίδα μ’, σο Κιλκίς
εκεί έν’ η καρδία μ’