Δικλωπία

Για τ’ άνθρωπον τον δίκλωπον
μη χολοσπάντς ταμάρι͜α
και μη καταθαρρείς σ’ ατον
τη ψ̌ης ι-σ’ τ’ ανοιγάρι͜α

Σον δίκλωπον τον άνθρωπον
μη -ν- ανοί͜εις το καρδόπο σ’
Σην χώραν λέει τα μυστικά σ’
και θα κλαινίζ’ το ψ̌όπο σ’

Σον δίκλωπον να μη σαεύ’ς
τ’ όμνυσμαν, το χατίρ’ν ατ’
Θα σ’κών’ και σύρ’ το καρδόπο σ’
’κι ξέρ’ το μεκατίρ’ν ατ’

Σον δίκλωπον τον άνθρωπον
μη δί’ς εμπιστοσύνα̤
για να ταλεύ’ το κιάριν ατ’,
τα λόγι͜α -ν- ατ’ μακρύν’νε

Ο δίκλωπον ο άνθρωπον
την αληθείαν φοάται
Ὰμα γνωρίζ’ α̤’ για τ’ ατό
’κ’ επορεί να κοιμάται

Σον δίκλωπον τον άνθρωπον
η μοίρα τ’ έν’ γραμμένον
Σιφτέν θαρρεί έν’ αχουλούς,
σο τέλος ο χαμένον