Τογρία ’κι νουνίζω

Τα λόγια σ’ άμον κερεντήν
έκοψαν τα μουράτι͜α μ’
Και το πουσ̌λούκ’ ντ’ εποίκες α’
έμπρι͜α σ’ εμά τ’ ομμάτι͜α

Εποίκες με άμον παλαλόν,
τογρία ’κι νουνίζω
και δά̤κρυ͜α αναχάπαρα
ας σ’ ομμάτι͜α μ’ σπογγίζω

’Κ’ εγροίκ’σες νέ ωρίασες
ποίος για τ’ εσέν χάται
Ποίος σ’ όνεμα σ’ πίν’ νερόν
και ποίος στέκ’ ραχάτα̤

Ατώρα τη σ̌ισ̌άν’ ρακίν
γομώνω ν’ ανασπάλλω
Ντο εφέκες με -ν- κι έφυες
ξάι ας σο νου μ’ ’κ’ εβγάλλω