Λύρα μ’, γλυκόλαλον

Λύρα μ’, γλυκόλαλον παιδίν,
πώς εγροικάς και τσ̌ί͜εις με;
Σα τέρτι͜α μ’ είσαι ο δι͜ατρός
και φως τα νύχτας δί’ς με

Τ’ έναν το χ̌έρ’ σύρ’ το τοξάρ’,
τ’ άλλον απάν’ ση λύραν
κι η ψ̌η μ’ να απαροθυμά
μουράτι͜α ντο ’κ’ επήρα

Τόπα̤ πόσα ελάσταμε,
βαχούτι͜α πόσα έφυαν
και κροσταλλίδι͜α δα̤κρόπα
έπεϊ εσπογγίαν

Γέλ’τα, χαράντας, τερτόπα,
σ’ αχούλι μ’ δελι͜αγμένα
Μανάχον εσύ κελαηδείς
και λες απ’ έναν-έναν