Καλοτάξιδον παπόρ’

Το κορτσόπο μ’ το μικρόν,
’κ’ έν’ σουμά μ’ όντες μερών’
Εθαρρώ πως ’κ’ επορώ,
η γερὰ μ’ πολλά τρανόν

Καλοτάξιδον παπόρ’,
φέρον την εγάπ’ τ’ εμόν
π’ έφυεν σην ξενιτείαν
κι εφέκε με μαναχόν

Η καρδία μ’ υποφέρ’,
ατσ̌άπ’ τ’ αρνόπο μ’ εξέρ’;
Θέλ’ να ’ίνεται πνοήν
σο παπόρ’ να ευτάει γιαρτίμ

Καλοτάξιδον παπόρ’,
φέρον την εγάπ’ τ’ εμόν
π’ έφυεν σην ξενιτείαν
κι εφέκε με μαναχόν

’Κι αναπάεται η ψ̌η μ’,
έτον όλιον η ζωή μ’
Έν’ η εγκάλι͜α μ’ ορφανόν,
άμον το τσατσίν ξερόν

Καλοτάξιδον παπόρ’,
φέρον την εγάπ’ τ’ εμόν
π’ έφυεν σην ξενιτείαν
κι εφέκε με μαναχόν