Συλλογή Ταυρίδη | Η γεροντοκόρη

Εύα πώς να ’φτάει ’κι ξέρ’
ντόισον άντραν να παίρ’
Όλτς τ’ αγούρτς λέει κουσουρλήδας,
τ’ άλλτς κοντούς και τ’ άλλτς μακρύδας

Για τον έναν λέει γιαβάντς έν’
κι άλλος ζαρωτός, εγιάντσεν,
κι άλλος γέρος γιά μικρός
κι άλλος κιάλτς έν’, φαλακρός

Για τον άλλον λέει βρωμεί
κι άλλος γύφτος τη δρομί’
κι ηλικία τ’ς πάει, ’κ’ επέμ’νεν,
σο πουτσ̌ι͜άχ’ ατέ επέμ’νεν

Νέισσα να λέει πως έν’ πάντα
’κι περάν ας σα τριάντα
Κάποτε ελέπ’ τα χάλια τ’ς
ντ’ εμαρέθανε τα κάλλια τ’ς

Κι ας σ’ ομμάτ’ ελέπ’ ντ’ ερρούξεν,
απελπίστεν και εκούξεν:
Θέ μ’, τα κάλλια τ’ ανθρωπί’ σ’
γιατί παίρτς ατα οπίσ’;