Όι! ν’ αϊλί τ’ εμόν τη μάνα μ’ (Oy Garip Anam)

Το τακάτ’ ντ’ έχω απέσ’ σην ψ̌η μ’ [μανίτσα μ’]
έναν κούρταν επέμ’νεν
[Όι! ν’ αϊλί τ’ εμόν τη μάνα μ’!]
Γιανασ̌εύ’ με ο Χάροντας, [μανίτσα μ’]
ατός ’κι θέλ’ να παίρ’ με
[Όι! ν’ αϊλί τ’ εμόν τη μάνα μ’!]

Λέει με «Κι άλλα χρόνι͜α θα ζεις! [μανίτσα μ’]
Έν’ γραφτόν ας ση μοίραν...
[Όι! ν’ αϊλί τ’ εμόν τη μάνα μ’!]
...τον κόσμον να χαρεντερίζ’, [μανίτσα μ’]
η λάλι͜α σ’ με τη λύραν»
[Όι! ν’ αϊλί τ’ εμόν τη μάνα μ’!]

«Εσύ τραγωδείς για την σεβντάν [μανίτσα μ’]
χαράντας, καημούς, πόνι͜α!
[Όι! ν’ αϊλί τ’ εμόν τη μάναν!]
Ευτάς τ’ ανθρώπ’ς να μ’ εγροικούν [μανίτσα μ’]
πώς δι͜αβαίν’νε τα χρόνια»
[Όι! ν’ αϊλί τ’ εμόν τη μάναν!]