Τ’ ήλ’ το κάστρον

Όλα τα κάστρα -ν- είδα
κι όλια ’γύρισα
Κι άμον του ήλ’ το κάστρον
κάστρον ’κ’ έτονε
Σεράντα πόρτας είχ̌εν
κι όλια σίδερα
κι εξήντα παραθύρι͜α
κι όλα χάλκενα

Τούρκος το τριγυρίζει
χρόνους δώδεκα
Μηδέ επορεί να παίρει,
μηδ’ αφήν’ α̤το
Κι ένας μικρός Τουρκίτσος,
ρωμιογύριστος,
ρόκαν και ροκοτζούπιν
βάλ’ σα μέσα του

Το κάστρον τριγυρίζει
και μοιρολογά:
-Άνοιξον, πόρτα,
άνοιξον καστρόπορτα
Άνοιξον να εμπαίνω,
Τούρκοι διώχ’νε με
Ν’ αϊλί εμέν την μάρσαν,
την χ̌ιλιάκλερον

Το κάστρον ’λογυρίζει
και μοιρολογά
κι η κόρ’ απέσ’ ακούει
και καρδοπονά
-Κι απόθεν ’μπαίν’ ο ήλεν,
έμπα απέσ’ κι εσύ
Κι απόθεν βγαίν’ ο φέγγον,
έβγα έξ’ κι εσύ

Κι άμον ντ’ ενοίγη η πόρτα,
χ̌ίλι͜οι έτρεξαν
Κι άλλοι την κόρ’ αρπάζ’νε
και άλλοι τα φλουριά
Κι από το παραθύρι
η κόρ’ επήδησε,
σε παλληκάρ’ αγκάλιας
ψυχομάχ̌ησε